Mindert Aardema

Gisteren leerde mijn zoontje fietsen. Ik merkte in het begin dat ik erg bang was dat hij zou vallen, ik hield hem dan ook stevig vast. Omdat ik hem zo stevig vast hield, kon hij maar moeilijk zijn evenwicht vinden. Op een gegeven moment zei mijn zoon dat ik alleen maar het stuur hoefde vast te houden. En waarempel, meteen ging het een stuk beter.

Na een paar keer het straatje voor ons huis heen en weer gefietst te zijn, liet ik het stuur los. Ik bleef wel bij mijn zoontje lopen, maar hij fietste zelf. Nog een paar rondjes later rende ik alleen nog maar achter hem aan en binnen het half uur fietste mijn zoon helemaal zelf. Ik was ontzettend trots

Terwijl ik zo naar mijn zoontje zat te kijken, bedacht ik mij dat het best eng voor hem moest zijn om zonder zijwieltjes te fietsen. Het risico dat je valt is aanmerkelijk  en ja, hij viel ook een paar keer. Toch betekende dit niet dat hij ophield met fietsten. Hij probeerde het net zolang totdat hij helemaal zelf rondjes kon fietsen. Angst en onveiligheid belemmerden hem helemaal niet.

Wat heerlijk dat kinderen zich helemaal niet laten leiden door angst. En hoe anders is dat zodra we volwassen geworden zijn. Wanneer mijn zoontje als een volwassene zou denken, zou hij dan hebben leren fietsen? Nou, waarschijnlijk zou hij eerst een verzekering hebben afgesloten om alle risico’s uit te sluiten. Vervolgens zou hij waarschijnlijk uren lang hebben getwijfeld om uiteindelijk voor de veilige weg te kiezen, het weer aanschroeven van zijwieltjes aan de fiets.

Het klinkt absurd, maar dit is echt de manier waarop wij volwassenen met veel onzekere situaties omgaan. In plaats van er voluit voor te gaan, laten we ons tegenhouden door beperkende gedachtes over wat allemaal mis zou kunnen gaan. Je zou op een feest best wel op die leuke vrouw of man willen afstappen, maar ja, wat als hij of zij je afwijst. Of je zou best wel je huidige baan willen opgeven om eindelijk die lang gewenste wereldreis te maken. Maar ja, wat als je na afloop van die reis geen nieuwe baan meer vindt? En is zo’n reis om de wereld niet eigenlijk hartstikke gevaarlijk?

Door onze angsten en door onze behoefte aan zekerheid, eindigen veel van onze dromen uiteindelijk op het kerkhof. Wat zou het geweldig zijn om weer als een kind tegen spannende, onzekere dingen aan te kunnen kijken. Hoe zou het zijn als we ons niet meer lieten beperken door angst, door de behoefte aan veiligheid? Wat zou je wel niet kunnen doen, wat zou je wel niet kunnen bereiken.

Een prachtig citaat over veiligheid is de volgende van Helen Keller: “Life is either a daring adventure or nothing. Security does not exist in nature, nor do the children of men as a whole experience it. Avoiding danger is no safer in the long run than exposure”.

Hoe staat het met jou? Is jouw leven een geweldig avontuur of is jouw leven vol zekerheid?  Leef jij je droom of droom je over je leven en neem je je dromen straks mee in je graf?

Kom op, je leeft maar één keer, maak er wat fantastisch van!

Mindert Aardema